Sığınmak ...

Bir köşe başında yalnızlığın güçlü kollarına.İçinden atamadıklarına kol kanat germek.Tamda insana has birşey aslında olmakla olmamak arasında sıkışıp kalmak.Son durağa vardığımızı sandığımız anda aslında yolun daha yeni başlıyor olması gibi..İnsan olmanın verdiği halet-i ruhiye çöküşler ve içe dönüşler hep bir arayış halı.İnsan en çok neyi arıyor kendinde  bir varoluş savaşında neye ulaşmayı amaçlıyor.Sorular ve sorgulayışlar en çok karşısındakine değilde kendine .Hepimizin içsel yolculuğuna varıyor işin sonu.Durup düşünmeye zamanımız yokken,zaman hızlıca akarken,suya yazı yazar gibi unuttuk kendimizi.

Kucakladığımız kendimiz,sarıldığımız yine kendi silüetimiz.İnsan en çok kendini özlüyor.Kendine vardığı noktada daha iyi anlıyor bende kalma amacını...Önce sen sonra tüm evren dönüyor dünyayla beraber.Kendine yer aç kendinde sağ kal...